Het herstelverhaal van Bart

Bart is begin twintig wanneer hij in het safehouse van Confidence Twende terechtkomt. Achter hem ligt een leven dat steeds verder uit de hand is gelopen: verslaving, een ernstig ongeluk tijdens werk als drugskoerier en contact met justitie. Wat volgt, is een intens herstelproces waarin hij stap voor stap opnieuw leert vertrouwen, voelen en vooruitkijken.

Dit is het verhaal van Bart:

Ik probeerde zo vaak te stoppen, dat ik er zelf niet meer in geloofde

Toen ik twaalf jaar was, overleed mijn vader onverwacht. Daarna veranderde thuis alles. Mijn moeder worstelde zelf met alcoholproblemen en er was weinig rust of structuur. Mijn middelengebruik begon als een manier om pijn en verdriet te verdoven. Langzaam werd het iets waar ik niet meer zonder kon.

Ik wilde echt stoppen. Dat heb ik meerdere keren geprobeerd. Eerst met hulp terwijl ik nog thuis woonde. Maar iedere keer viel ik terug en liep mijn gebruik verder op. Op een gegeven moment geloofde ik zelf niet meer dat het nog anders kon.

Later ben ik opgenomen in een kliniek in het buitenland. Vanuit daar werd ik aangemeld bij Confidence Twende. Ik weet nog goed dat ik bij de intake vooral dacht: eerst zien, dan geloven.

De eerste stap: opnieuw leren vertrouwen

Toch voelde het dit keer anders. Niet alsof iemand me kwam vertellen wat ik allemaal fout deed, maar alsof er echt gekeken werd naar wat er achter mijn gebruik zat. Niet alleen de verslaving, maar ook alles daaromheen: het verlies van mijn vader, mijn woede, de schulden en het contact met mijn familie dat er bijna niet meer was. Voor het eerst had ik het gevoel dat ik niet alleen werd gezien als iemand met een probleem.

Wonen in het safehouse

In het safehouse kon ik mezelf niet blijven verstoppen zoals ik gewend was. Ik sloot me vaak af of kreeg ruzie als dingen te dichtbij kwamen. Samenleven met anderen vond ik moeilijker dan ik dacht. Toch waren het juist die momenten die me iets leerden.

Ik begon steeds beter te merken wat er onder mijn boosheid en onrust zat. Verdriet, schaamte en angst. Dingen die ik jarenlang had weggedrukt met middelen.

Er waren dagen waarop ik alleen maar weg wilde. Maar er waren ook momenten waarop ik weer iets voelde wat ik lang kwijt was geweest: rust, verbinding en soms zelfs plezier, zonder dat ik daarvoor hoefde te gebruiken.

Voor het eerst sprak ik iemand die echt begreep hoe het voelde

Voor mij maakte het contact met een ervaringsdeskundige veel verschil. Bij hem hoefde ik me niet groter voor te doen dan ik was. Dat gaf vertrouwen.

Tijdens mijn traject kwam er ook ruimte om naar mijn verleden te kijken. Samen met mijn oom kreeg ik weer contact met de oude motorclub van mijn vader. Op een dag lieten ze me zijn motor zien. Ik kreeg kippenvel toen ik hem zag staan. Uiteindelijk kreeg ik de motor cadeau op de verjaardag van mijn vader. Dat moment vergeet ik nooit meer.

Ik begon weer vooruit te kijken

Na anderhalf jaar begon mijn leven langzaam stabieler te worden. Ik kreeg een eigen woning via WoonKans en het contact met mijn moeder en familie werd stap voor stap beter. Voor het eerst in lange tijd dacht ik niet meer alleen aan overleven van dag tot dag. Ik begon weer vooruit te kijken.

Nog steeds blijf ik werken aan mijn herstel. Ik bezoek meetings, houd contact met mensen uit het safehouse en probeer eerlijk te blijven over hoe het echt met me gaat.

Weet je even niet meer hoe het verder moet?

Misschien herken je het gevoel dat alles zich blijft opstapelen. Dat je al zo vaak geprobeerd hebt om het anders te doen, dat je bijna niet meer gelooft dat verandering nog mogelijk is.

Je hoeft het niet alleen te doen. Herstel begint meestal niet met een grote doorbraak. Vaak begint het met één kleine stap: een gesprek, hulp toelaten en eerlijk vertellen hoe het echt met je gaat.

Bij Confidence Twende krijg je de ruimte om die stappen in je eigen tempo te zetten. In een veilige woonomgeving, met begeleiding van mensen die verder kijken dan alleen het gebruik.